
ปราจีนบุรี – ภาพที่เห็นแล้วบีบหัวใจที่สุดในค่ำคืนนี้… ท่ามกลางความมืดสลัวริมถนนสาย 304 มีหญิงสาวร่างผอมบางคนหนึ่ง กำลังออกแรงเข็นรถเข็นเก่าๆ ที่บรรทุกของเก่ามาจนเต็มคัน เดินโซซัดโซเซไปตามไหล่ทาง เหงื่ออาบแก้ม หอบจนตัวโยน แต่เธอก็ยังไม่หยุดเดิน
เพราะข้างหลังเธอ… มีลูกน้อย 3 ชีวิต ที่ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับรถเข็นคันนี้
ผู้สื่อข่าวพบภาพสุดรันทดนี้ เมื่อช่วงค่ำวันที่ 19 พ.ย. 69 ขณะขับรถผ่านมา พบ 2 เด็กน้อยเนื้อตัวมอมแมม นั่งหลับและนอนซุกกันอยู่ในรถเข็นของเก่าของแม่ ส่วนลูกสาวคนโตวัยเพียง 9 ขวบ ต้องเดินเท้าเปล่าตามหลังแม่ คอยก้มๆ เงยๆ มองหาขวดพลาสติกข้างทางมาช่วยแม่เก็บใส่รถ ทั้งที่วัยนี้ควรจะได้นั่งทำการบ้านอยู่ในห้องเรียนแท้ๆ

เมื่อผู้สื่อข่าวจอดรถเข้าไปสอบถาม สองแม่ลูกจึงหยุดพักเหนื่อยริมถนน ผู้เป็นแม่ถึงกับทรุดนั่ง น้ำตาคลอด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะเล่าทั้งน้ำตาว่า ตนเองคือ นางสุนิสา รัศมี อายุ 33 ปี อาศัยอยู่ที่ ต.ลาดตะเคียน อ.กบินทร์บุรี จ.ปราจีนบุรี
“ตอนแรกหนูก็ไม่ได้พาลูกมาลำบากแบบนี้หรอกค่ะ… แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรจะกินแล้ว”
นางสุนิสา เล่าด้วยเสียงสั่นเครือว่า ครอบครัวมีลูก 3 คน คนโตคือ “น้องใบเฟิร์น” อายุ 9 ขวบ คนกลาง “น้องออกัส” อายุ 3 ขวบ และคนเล็กสุด “น้องไข่” อายุเพียง 2 ขวบ

ทุกวันนี้ต้องพาลูกทั้ง 3 ตระเวนเดินเก็บของเก่าตามถนน ระยะทางไป-กลับกว่า 2 กิโลเมตร เพื่อเอาไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่า บางวันโชคดีได้เงิน 200-300 บาท บางวันก็แทบไม่ได้อะไรเลย ต้องพาลูกเดินกลับบ้านท่ามกลางความมืด
“ถามว่าลำบากไหม… ก็ลำบากอยู่ค่ะ แต่ก็ต้องอยู่ตามอัตภาพ พออยู่กันได้ค่ะ เหนื่อยค่ะ… เหนื่อยมาก”
ยิ่งบีบหัวใจไปกว่านั้น เมื่อผู้สื่อข่าวถามถึงน้องใบเฟิร์น เด็กหญิงตัวน้อยตอบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังว่า…
“หนูอายุ 9 ขวบแล้วค่ะ… หนูไม่ได้เรียนหนังสือมา 2 ปีแล้ว ตอนก่อนหนูเคยเรียนถึง ป.1 แต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่บ้านเลยไม่ได้เรียน หนูอยากเรียนหนังสือค่ะ… อยากกลับไปเรียนเหมือนเพื่อนๆ”
คำพูดใสซื่อของเด็ก 9 ขวบ ที่ต้องแลกห้องเรียนกับถนนที่มืดมิด เพื่อมาช่วยแม่หาเงินประทังชีวิต ทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ระหว่างนั้นผู้สื่อข่าวจึงบอกว่าจะซื้อโรตีให้แม่ลูกกินให้อิ่มท้อง สามแม่ลูกถึงกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ รีบพากันเดินมาที่ร้านโรตีด้วยความหิวโหย เหมือนไม่ได้กินอะไรอิ่มท้องมาทั้งวัน

จังหวะเดียวกันนั้นเอง นายวีระพงษ์ หอมจันทึก อายุ 29 ปี ผู้เป็นสามี เพิ่งเลิกงานกลับมาพอดี เมื่อเห็นภรรยากับลูกอยู่ที่ร้านโรตี จึงรีบขอหัวหน้าคนงานลงจากรถ แล้วควักเงิน 100 บาทสุดท้ายที่เพิ่งเบิกจากเถ้าแก่มา ยื่นให้ภรรยาด้วยมือที่สั่นเทา
นายวีระพงษ์ เล่าว่า ตนไปรับจ้างรายวัน ได้ค่าแรงวันละ 350 บาท ถ้าวันไหนเถ้าแก่เหมางานได้เยอะก็ได้ 400 กว่าบาท แต่งานก็ไม่ได้มีทุกวัน วันไหนไม่มีงาน เถ้าแก่ก็ไม่มารับ ครอบครัวนั้นก็ไม่มีรายได้เลย วันนี้เถ้าแก่บอกว่าเงินยังไม่เข้า เลยให้เบิกมาใช้ก่อนแค่ 100 บาท เพื่อประทังชีวิตไปอีกคืน
ก่อนจากกัน สามพ่อแม่ลูกได้ช่วยกันเข็นรถเข็นคันเก่า พาลูกทั้ง 3 เดินหายไปในความมืดมิดริมถนนสาย 304 เพื่อกลับบ้าน ทิ้งไว้เพียงภาพจำที่แสนรันทด…
วอนผู้ใจบุญ ผู้มีจิตเมตตา หากใครพบเห็นครอบครัวนี้ หรืออยากยื่นมือช่วยเหลือให้น้องใบเฟิร์นได้กลับไปเรียนหนังสืออีกครั้ง ได้มีข้าวกินอิ่มท้องในทุกๆ วัน โปรดช่วยเหลือครอบครัวนี้ด้วยเถิด อย่าปล่อยให้เด็กตัวน้อยๆ ต้องเติบโตมาบนถนนแห่งความลำบากอีกเลย
ภาพ/ข่าว ลักขณา สีนาย